Gdy pijemy napar z mięty czy filiżankę kawy – choć nie robimy tego w celach leczniczych – poddajemy się działaniu fitoterapii. Kiedy po wypiciu mięty ustępują dolegliwości żołądkowe, a po kawie czujemy lekkie kołatanie serca, wówczas już wiemy, jak dane rośliny działają na nasz organizm.

W tym momencie stykamy się z fitoterapią, a więc takim wykorzystaniem roślin (w odpowiednich ilościach), które korzystnie wpływa na nasze zdrowie i może zapobiec chorobom, a nawet je wyleczyć.

Zobacz też: Jak medycyna korzysta z właściwości ziół?

Termin fitoterapia

Fitoterapia, z definicji, jest działem medycyny naturalnej zajmującym się ziołolecznictwem i leczeniem za pomocą ziół.

Termin fitoterapia (phytotherapia) powstał z połączenia greckich słów phyton (roślina) i therapeuo (leczę), co oznacza leczenie roślinami. Po raz pierwszy został użyty pod koniec XIX w. w Niemczech, w dobie żywiołowego rozwoju chemii. Rozpowszechnił się wkrótce we Francji, a następnie w innych krajach.

W Polsce nazwy tej na określenie ziołolecznictwa po raz pierwszy użył dr med. Jerzy Lypa w swojej pracy pt.: "Phytotherapia. Roślinne środki lecznicze. Recepty dla lekarzy" w 1933 r.

Główną cechą fitoterapii jest zdolność wykorzystania leczniczego działania związków czynnych zawartych w roślinach, co wymaga szeregu badań, a stosowanie uzyskanych środków ziołowych musi być zgodne z wypracowanymi przepisami. Wiele substancji czynnych wykazuje się bowiem silnym działaniem na organizm, dlatego ich stosowanie nie powinno być przypadkowe. Niewielkie dawki działają leczniczo, zbyt duże mogą być szkodliwe.