Jest to zioło wieloletnie. Wytwarza krótkie wielogłowe kłącze z rozetą przyziemnych jajowatopodłużnych liści, osiąga wysokość ok. 30–60 cm. Kwiaty żółtej lub pomarańczowej barwy, zebrane w dość duże koszyczki. Cała roślina jest bardzo aromatyczna. W Polsce arnika górska jest pod ścisłą ochroną.

Zbieranie i suszenie

Kwiaty arniki zawierają: flawonoidy, olejek eteryczny (m.in. kwasy tłuszczowe, związki fenolowe), kwasy organiczne, aminy, karotenoidy, fitosterole i sole mineralne.

Do celów leczniczych zbiera się kwiatostany (w początkowej fazie kwitnienia), tylko w słoneczną pogodę, a suszenie trzeba przeprowadzać w miejscu zacienionym i przewiewnym. Równie wartościowego surowca dostarcza jej kuzynka – arnika łąkowa (Arnica Chamissonis Lessing), która pochodzi ze stepowych terenów Ameryki Północnej.

Zobacz też: Jak suszyć zioła?

Zastosowanie w lecznictwie

Przetwory z niej stosuje się doustnie przy zaburzeniach mózgowego i wieńcowego krążenia krwi u osób w podeszłym wieku, w postępującym osłabieniu mięśnia sercowego na tle miażdżycowym, w stanach zakrzepowych nóg. Najczęściej używa się na krwiaki, stłuczenia, obrzęki pourazowe, oparzenia I i II stopnia, czyraki; uszkodzenia naskórka, owrzodzenia jamy ustnej, dziąseł. Przynosi ulgę po ukąszeniach owadów, w zapaleniu ścięgien, bólu barków, owrzodzeniach żylakowych. Zioło to ma bardzo szerokie zastosowanie lecznicze zewnętrzne i wewnętrzne. Zwiększa ilość wydalanego moczu. Ma działanie rozkurczowe na mięśnie gładkie przewodu pokarmowego.